[EP.00] : กบฏในมุมลับ... และเศษซากของความเป๊ะ

แสงแดดบ่ายแก่ๆ

ฉาบลงบนหลังคาเมทัลชีท

ของ HideOut

มันดูเหมือนบ้านที่สร้างไม่เสร็จ

แต่ความจริงคือมันถูกจงใจหยุดไว้แค่นั้น...

ตรงจุดที่คนสร้างมันรู้สึกว่า "พอแล้ว"

อาร์ต นั่งทอดอารมณ์

อยู่บนเก้าอี้สนามผ้าใบ

เขาไม่ได้ดูเหมือนสถาปนิก

ในนิตยสารบ้านและสวน

แต่เหมือนช่างรับเหมา

ที่เพิ่งวางค้อน

หลังจากเหนื่อยมาทั้งชีวิต

เขาหมุนแก้วในมือ

มองดูรอยต่อไม้ที่ซุ้มทางเข้า

ที่เขาเป็นคนไสเอง

จนเสี้ยนตำมือ

"มึงรู้ไหมอาร์ม...

ไม้บางแผ่น

มันก็ไม่ได้อยากตรงเป๊ะหรอก"

อาร์ตเปรยขึ้นมาลอยๆ

สายตายังจับอยู่ที่รอยแยกเล็กๆ บนคาน

"คนเราพยายามจะดัดชีวิต

ให้ตรงตามไม้บรรทัดที่สังคมขีดไว้

สุดท้ายมันก็ร้าวข้างใน

แต่พอมาอยู่ที่นี่...

มึงจะบิดเบี้ยวแค่ไหนก็ได้

เพราะกูออกแบบที่นี่

มาให้รองรับคนพังๆ โดยเฉพาะ"

อาร์ม ที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ

ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากจอแล็ปท็อป

นิ้วของเขายังคงรัวคีย์บอร์ด

แข่งกับเสียงจิ้งหรีด

เขาคืออดีตเทพ Code

ที่เพิ่งโดนอัลกอริทึม

ที่ตัวเองสร้างขึ้นมา

ไล่ตัวเองออกจากงาน

"พี่อาร์ต... พี่รู้ป่ะว่า

AI มันไม่มีบัค

แต่มันก็ไม่มี 'หัวใจ' เหมือนกัน"

อาร์มหยุดมือชั่วคราว

เสียงถอนหายใจยาวเหยียด

ผสมไปกับกลิ่นไหม้จางๆ

ของเนื้อเสียบไม้บนเตา

"ผมเขียนโค้ดมาทั้งชีวิต

เพื่อสร้างโลกที่สมบูรณ์แบบ

แต่สุดท้ายโลกใบนั้นแหละ

ที่เขี่ยผมทิ้ง

เพราะผมดันมีความรู้สึก...

ซึ่ง AI มันไม่มี"

จังหวะนั้นเอง

เสียงเพลงเพี้ยนๆ

ก็ดังแทรกขึ้นมา

โอ๊ต พยายามลากเสียงสูง

ในเพลงที่ใครก็รู้

ว่าเขาไปไม่ถึง

หมออุ้มที่นั่งโต๊ะถัดไป

ถึงกับวางแก้วไวน์

แล้วนวดขมับเบาๆ

"ร้องห่วยฉิบหายเลยว่ะ"

อาร์ตพึมพำพลางยิ้มมุมปาก

"เออพี่ ห่วยจริง..."

อาร์มหัวเราะครั้งแรก

ในรอบสัปดาห์

ก่อนจะปิดฝาพับโน้ตบุ๊คลงช้าๆ

"แต่แม่งก็ดู 'จริง'

กว่าโค้ดที่ผมเขียนทั้งวันซะอีก"

อาร์ตเบนสายตาไปที่หน้าเคาน์เตอร์

เห็น อ๋อง เจ้าของร้าน

กำลังรินเครื่องดื่มเข้าแก้วตัวเอง

พลางหัวเราะร่วน

ไปกับลูกค้าเหมือนเพื่อนสนิท

ที่ไม่ได้เจอกันนาน

เขาไม่ได้ดูเหมือนนักธุรกิจ

ที่กำลังกังวลเรื่องกำไรขาดทุนเลยสักนิด

"มึงดูไอ้อ๋องสิ..."

อาร์ตพยักหน้าไปทางเจ้าของร้าน

"คนบ้าที่ไหนลงทุนลงแรงทำร้าน

เพียงเพราะมันอยากกินเหล้า

ในราคาต้นทุนกับเพื่อนวะ?

มันไม่ได้เปิดร้านเพื่อรวยหรอก

มันแค่สร้าง 'บ้านหลังที่สอง'

ไว้เป็นข้ออ้างในการมีพื้นที่สังสรรค์

แบบไม่ต้องเกรงใจใคร"

อาร์มมองตามแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง

"ความล้มเหลวที่ตั้งใจ...

บางทีแม่งก็ดูเท่ดีเหมือนกันนะพี่"

........

HideOut...

มันจึงไม่ใช่ร้านอาหาร

ที่พยายามจะสมบูรณ์แบบ

แต่เป็นรังลับ

ที่รวมหัวกันปฏิเสธโลก

ที่หมุนเร็วเกินไป

ที่ซึ่งบาร์บีคิว

อาจจะมีรอยไหม้บ้าง

เพลงอาจจะผิดคีย์ไปบ้าง

แต่นั่นคือรสชาติของชีวิต

ที่ "จริง" ที่สุด

เพราะถ้าโลกข้างนอกมันใจร้ายนัก...

ก็แค่แวะมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ด้วยกัน